Magister psychologii
specjalność: psychologia kliniczna
Z wykształcenia jestem psychologiem klinicznym i filozofem. Moja droga zawodowa i osobista to poszukiwanie sensu oraz składanie na nowo tego, co przez długi czas wydawało się niemożliwe do uporządkowania.
To właśnie najcięższe chwile zmieniły trajektorię mojego życia. Nie chcę ich romantyzować — uzależnienie, trauma i powrót do codzienności kosztowały wiele. Sprawiły jednak, że z miejsca, w którym sam potrzebowałem wyciągniętej dłoni, doszedłem do miejsca, z którego dzisiaj mogę podać ją komuś innemu.
Temat uzależnień znam z więcej niż jednej perspektywy. Jako lider fundacji wspierającej osoby bezdomne w Holandii uczyłem się pomocy, która zaczyna się od obecności, a nie od teorii. Pracuję również z polskimi rodzinami w obszarze holenderskiego jeugdzorg. Jako ambulant begeleider i psycholog towarzyszę ludziom nie tylko w rozmowie, lecz także w realiach ich codziennego życia — często na styku dwóch języków, kultur i systemów.
Z każdym dniem uczę się lepiej rozumieć siebie i innych. Nie uczę życia według gotowej instrukcji. Pomagam zobaczyć własne potrzeby, granice i zasoby, odzyskać wpływ oraz zawalczyć o siebie w sposób, który nie odbiera wolności sobie ani drugiemu człowiekowi.
Dlaczego „Atypowy”?
„Atypowy” nie jest wymyśloną na potrzeby strony nazwą. To słowo, które od dawna dobrze opisuje mój sposób bycia w świecie. Pierwsze wiersze układałem, zanim jeszcze potrafiłem je samodzielnie zapisać. Różne skarpetki wybierałem, zanim zdążyłem naprawdę dobrze nauczyć się chodzić. Od początku mocniej ufałem intuicji, wyobraźni i własnemu doświadczeniu niż gotowym schematom mówiącym, jaki powinienem być.
Ta odmienność nie zawsze była jednak lekka ani kolorowa. Za mną dwa pobyty w areszcie, poważny wypadek, w którym zginął człowiek, trauma, cztery terapie, dziewięć detoksów, ataki padaczki i uszkodzenie układu nerwowego. Przez lata próbowałem zagłuszać ciężar uzależnieniem. Dzisiaj rozumiem, że nie chodziło wyłącznie o substancje. Była to desperacka próba poradzenia sobie z bólem, pustką i emocjami — forma samoleczenia przy użyciu jedynego narzędzia, jakie wtedy znałem.
Nie opowiadam o tym po to, żeby budować legendę ani romantyzować cierpienie. To doświadczenie nauczyło mnie, że człowiek nie jest swoją diagnozą, najgorszą decyzją ani historią, którą inni o nim napisali. Pod zachowaniem, które z zewnątrz wydaje się niezrozumiałe, często kryje się próba przetrwania, odzyskania spokoju albo choćby chwilowego uwolnienia od tego, co stało się zbyt ciężkie.
Dlatego nie oferuję osądzania, moralizowania ani przekonywania kogokolwiek, że jest beznadziejny. Zaczynam od ciekawości: co Cię tutaj doprowadziło, przed czym próbujesz się ochronić i czego naprawdę potrzebujesz? Wspólnie możemy szukać narzędzi, które pomagają odzyskać wpływ, nie odbierając przy tym wolności. Dla mnie właśnie to znaczy być „atypowym” — nie mieścić człowieka w etykiecie, lecz próbować zobaczyć go w całości.
Sztuka też jest językiem
Muzyka, rysunek, malarstwo i kultura afrykańska to część mojego życia. Kreatywność nie jest dekoracją — pomaga integrować doświadczenie, odzyskiwać kontakt z sobą i zauważać to, czego nie potrafimy jeszcze wypowiedzieć.
Wiedza, którą stale pogłębiam.
Formalne wykształcenie jest dla mnie fundamentem, nie metą. Łączę psychologię kliniczną i filozofię z dalszym szkoleniem w obszarze uzależnień, traumy oraz integracji doświadczeń psychodelicznych.
Licencjat z filozofii
akademicki fundament pracy z sensem, wartościami i doświadczeniem
Holenderska ocena dyplomu
IDW / Nuffic Diplomawaardering